نیلوفر کاظمیان؛ نقاشی که زندگی‌اش را با رنگ معنا می‌کند. او هنرمندی است که از سال‌های نوجوانی با تشویق‌های استادی دلسوز، پا به دنیای شگفت‌انگیز نقاشی گذاشت. آشنایی او با هنر، دروازه‌ای بود به جهانی که خود آن را «دنیایی جادویی» می‌نامد.
چهار دهه حضور پیوسته‌اش در عرصه‌ی نقاشی، کوله‌باری است سرشار از تجربه، نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی در داخل و خارج از کشور. او می‌گوید: پیش از حضور در نمایشگاه‌های بین‌المللی، گمان می‌کردم ما در ایران در این هنر، شاید از دیگران عقب‌تر باشیم؛ اما وقتی آثار هنرمندان دیگر کشورها را دیدم، دریافتم در بسیاری از زمینه‌ها بسیار حرفه‌ای‌تر و پیشرفته‌تر عمل کرده‌ایم. این تجربه مرا به خودباوری رساند.
کاظمیان از «اعجاز نقاشی» چنین یاد می‌کند: این واقعیت که می‌توان چیزی از جهان واقع را به جهانی دیگر، از جنس رنگ و طراحی و تخیل، آورد، برای من نوعی جادوست. هر بار که نقاشی می‌کنم، مسحور این جادو می‌شوم. بزرگ‌ترین دلیل من برای نقاشی این است که از به‌اشتراک‌گذاشتن حس و درونم با دیگران لذت می‌برم؛ چرا که در دنیای من، تصویر گویاتر از کلام است.
علاقه‌ی او به روان‌شناسی و شناخت دنیای درون، سبب شد تا در این زمینه مطالعه کند؛ مطالعاتی که نگرش تازه‌ای در او پدید آورد و تأثیر عمیقی بر آثارش گذاشت. او درباره‌ی این تجربه می‌گوید: آشنایی‌ام با دنیای درون، تجربه‌ای ارزشمند بود که به خلق تابلویی به نام ابدیت انجامید. در آن اثر توانستم آنچه در ذهن و روحم می‌گذشت را بر بوم بیاورم. آن تابلو برای من همچون روحی زنده بر سطح بوم جاری است.

استاد بر این باور است که آموختن در روزگار امروز بسیار آسان‌تر و در دسترس‌تر شده است: امروز با جست‌وجویی ساده در اینترنت می‌توان به دنیایی از آموزش‌ها و آثار دست یافت؛ در حالی‌که در گذشته برای دیدن آثار روز دنیا باید به دنبال مجلات و روزنامه‌های هنری می‌گشتیم که تازه آن‌ها نیز به‌سختی پیدا می‌شدند و کیفیت مطلوبی نداشتند.
ایمان قلبی او این است که هر انسان با رسالتی خاص به این جهان آمده است: فرقی ندارد هنرمند باشی یا نه؛ هرکس باید به اندازه‌ی توان و دانشی که دارد، خود را به جهان معرفی کند. با خلق یک اثر هنری، نوشتن کتابی، ساخت بنایی، یا حتی با کمکی کوچک به دیگران. مهم این است که چیزی از خود به دنیا بیفزاید و از بخشیدن خویش دریغ نکند.
او در تحلیل دنیای جوانان امروز معتقد است: زندگی جوانان این دوران با ریتمی تند پیش می‌رود؛ همین شتاب باعث شده آن‌ها به‌دنبال نتایج سریع و زودبازده باشند و کمتر به یادگیری و تمرین عمیق بپردازند.
در پایان، استاد کاظمیان ماندگاری یک اثر هنری را در رهایی آن از مرز زمان و مکان می‌داند: اثر هنری زمانی جاودانه است که فارغ از زمان و مکان، همواره حرفی برای گفتن داشته باشد.
و جمله‌ای نغز را به تمام دوستداران هنر تقدیم می‌کند:
«بسیار سخت است گفتن چیزی که از هیچ نگفتن، بهتر باشد.»