جان هنر، کجایی؟ استاد عباس‌علی شفیع‌آبادی- پیشکسوت موسیقی

پای صحبت پیشکسوتان هنر استان؛ با جانِ هنر، کجایی؟
شب دهم_ عباس‌علی شفیع‌آبادی _ هنرمند پیشکسوت موسیقی (نوازنده نی)

هاوین‌هنر/ فاطمه دوست‌زاده

مرور خاطرات اجراهای گذشته و شرکت در محافل دوستانه همراه با بداهه‌نوازی‌های دلنشین چند هنرمند، این روزها از دلپذیرترین سرگرمی‌های استاد نی‌نواز خراسان، عباسعلی شفیع‌آبادی است. او در میانه هفتاد و پنج سالگی هنوز با شوق از لحظه‌هایی یاد می‌کند که ساعت ۱۳ و ۴۰ دقیقه، گوش جانش را به صدای نی استاد حسن کسایی می‌سپرد؛ نوایی که از ژرفای جان برمی‌آمد و روح او را با خود می‌برد.

استاد سال‌ها با پشتکار، بی‌آنکه استادی بالای سرش باشد، خودآموز به تمرین نشست تا سرانجام توانست جایگاهی در رویدادهای موسیقی بیابد. درباره نخستین حضورش در رقابت‌های موسیقی می‌گوید: «آن روزها گروه‌های موسیقی از سراسر خراسان بزرگ در مشهد گرد هم می‌آمدند. داوران پس از پایان برنامه‌ها، افراد و گروه‌های برگزیده را معرفی می‌کردند. هیچ‌کس باورش نمی‌شد که من بی‌آنکه شاگردی کرده باشم، بتوانم نی بنوازم. همان سال برای نخستین بار پایم به رقابت‌های رامسر باز شد. دیدن آن همه استاد، که برای من حکم اسطوره داشتند، باورکردنی نبود. هنوز هم لحظه دیدار بزرگان موسیقی چون محمدرضا شجریان، پرویز مشکاتیان، جلیل شهناز، حسن کسایی، سیاوش زندگانی و دیگران، در خاطرم روشن و زنده است.»

او اکنون دلیل کم‌کاری‌اش را با شعری از حافظ توصیف می‌کند:
«چون پیر شدی حافظ از میکده بیرون آی…»
و با آرامش می‌افزاید: «اکنون زمان آن است که میدان را به جوانان بسپاریم. ما در کنارشان می‌مانیم و اگر نیاز به یاری باشد، دستانشان را به گرمی می‌فشاریم.»

خطاب به مسئولان فرهنگی کشور، سخنی سنجیده دارد: «کاش بیاموزید که پاسداشت از استاد در زمان حیات، تأثیرگذارتر و سازنده‌تر است تا بزرگداشت پس از آنکه او صورت بر خاک نهاده است.»

رو به جوانان نیز توصیه‌ای پدرانه دارد: «فراموش نکنید که رسیدن به مرتبه استادی راهی دشوار و طولانی است. اگر می‌خواهید نامتان در تاریخ موسیقی ماندگار شود، سخت بکوشید و استادی واقعی بسازید که برای آیندگان حرفی برای گفتن داشته باشد.»

به باور شفیع‌آبادی، مردم مهم‌ترین مخاطب و حامی هنرمندند. او می‌گوید: «آرزو دارم مردم سرزمینم با دلی شاد به شنیدن موسیقی بیایند و ساز ما مرهمی بر جانشان باشد.» و در پایان با لحنی اندیشمندانه ختم سخن می کند:
«نوازندگان بنوازند، اما اگر دل و حواس مردم جای دیگری باشد، چه سود؟»