به قول خودش، پیرمردی هشتادساله است؛ اما هنوز شور و شوق فرهنگی‌ و هنری‌اش از بسیاری جوان‌ترها بیشتر است. استاد سیاوش مهرو، معلم دیرین ادبیات، نوازنده دوتار و کمانچه، نویسنده و شاعری که هنوز هم از عاشقانه‌هایش می‌نویسد و زندگی را به نغمه و واژه پیوند می‌زند.
این روزها مشغول نوشتن مجموعه داستان‌هایی است که آن را چنین معرفی می‌کند: «جیروک می‌نویسم؛ قصه‌هایی که پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها برای نوه‌هایشان بازگو می‌کنند. قصه‌هایی کودکانه، اما برای دل سالمندان.» روایت‌هایی برگرفته از خاطرات مادربزرگ، که با چاشنی خیال او رنگ تازه می‌گیرند و در مجموعه‌ای به نام شاهزاده قِف جان می‌گیرند.
می‌گوید: «برای زینبانه بیش از دویست بیت شعر سروده‌ام؛ اشعاری که در هر مصرعش می‌توان صدای عشق را با گوش جان شنید.» هنوز هم می‌خواند، می‌نویسد و گاهی زخمه‌ای عاشقانه بر ساز می‌زند.
گرچه سال‌هاست بازنشسته شده، اما گویی دلش یارای دوری از آموزش ندارد. همچنان تلاش می‌کند شیرینی قافیه و ظرافت عروض را در جامی کودکانه بریزد، تا برای نسل تازه سهل و شیرین شود و بر دلشان بنشیند.
خاطرات تلخ سال‌هایی که پدر در زندان مشهد بود، در ذهنش زنده‌اند؛ اما درست همان روزها نخستین شعرش را در پاسخ به نامه پدر سرود. او و برادرش که در بجنورد مشغول تحصیل بودند، پس از دستگیری پدر با مشکلات بسیار روبه‌رو شدند و تصمیم به بازگشت گرفتند. اما پدر با شعری پر از امید، آنان را دلگرم به ادامه کرد. و آن پسر کوچک و مشتاق یادگیری، که روزی پاسخ پدر را با شعر داد، امروز همان استاد سیاوش مهرو است؛ و هنوز آن شعر را چون گوهری گرانبها در دلش نگاه داشته است.
استاد معلم شدنش را چنین روایت می‌کند: «سال ۱۳۶۳ به دلیل کمبود معلم، مدارس قاضی و پیش‌قلعه در آستانه تعطیلی بودند و دانش‌آموزان ناچار به رفتن بجنورد. اما بسیاری توان این کوچ را نداشتند. روزی جمعی از اهالی در خانه‌مان گرد آمدند تا مرا به پذیرش معلمی مجاب کنند. همان روز بود که به خواست مردم، معلم ادبیات شدم.» او بعدها مسیر تحصیل را ادامه داد و کارشناسی ارشد ادبیات گرفت.
نوازنده‌ای چیره‌دست در دوتار است؛ دوتار خلیفه‌گری می‌نوازد و دل‌بسته موسیقی ترکی جغتایی است. هنری که به باور او میراثی گران‌سنگ است و باید برای حفظ آن کوشید.
با مهری پدرانه خطاب به جوانان چنین می‌گوید: «سه اصل را هرگز فراموش نکنید؛ نواختن سازی برای لذت و آرامش، ورزشی برای سلامت و توان، و خواندن و نوشتن برای زنده نگاه داشتن ذهن و دور ماندن از فراموشی.»
سخن پایانی استاد، خلاصه اما عمیق می گوید:
«زندگی کوتاه است؛ اما ماندنی…»

در بهمن‌ماه ۱۳۹۶، به پاس قدردانی از استاد سیاوش مه‌رو، در بخش کاریکاتور، هنرمندان کاریکاتوریست کشور از چهره استاد کاریکاتور های به یادماندنی خلق کردند. آثار را می توانید در اینجا تماشا کنید.